• محصول
ارم طب نور
۱۳۹۲/۱۲/۶

عوارض نوروپاتی محیطی

نوروپاتی محیطی شرایطی است که در آن به دلیل تحلیل پیشرونده اعصاب محیطی، به خصوص در ناحیه پا نقص حسی و حرکتی ایجاد می کند. بیماران دیابتی در معرض خطر مشکلات پا را می توان به چهار گروه تقسیم کرد:

1)در معرض خطر نیستند، اما باید زیر نظر باشند:در این افرادحس پا از بین نرفته است. این افراد باید سالیانه ویزیت شوند، بیمار باید برای کنترل دیابت توقف سیگار کشیدن و تهیه کفش مناسب آموزش ببیند.

2)در معرض خطر کمی هستند:در این افراد حس پاها از دست رفته است اما هنوز در پاها زخمی ندارند. این افراد هر شش ماه یک بار باید ویزیت شوند.

3)در معرض خطر متوسط هستند: در این افراد حس پا از  دست رفته و تغییر شکل دادن پا یا محدودیت حرکت مفاصل پا نیز مشاهده میشود پزشک باید هر سه ماه یکبار آنها را ویزیت کند.

4)در معرض خطر شدید هستند:این افراد حسی در پا ندارند و سابقه زخم قبلی در پا دارند. آنها هر یک تا دو ماه باید ویزیت شوند و در همه اوقات کفش مناسب بپوشند.

زنگ خطر پای دیابتی!!
به طور کلی عوامل زیر خطر قطع عضو این بیماران را افزایش می دهد:
از دست دادن حس محافظتی و نوروپاتی محیطی
تغییر در بیومکانیک پا
افزایش فشار بر پا و ایجاد میخچه و کالوس (قرمزی و خونریزی در زیر پینه)
بونیون (برآمدگی غیر طبیعی روی سطح داخلی اولین استخوان بند انگشت که همراه با تشکیل بورس بوده و موجب جابجایی انگشت بزرگ پا میشود) یا تغییر شکل استخوان انگشتان پا.
بیماری عروق محیطی (کاهش یا نبود نبض)
آسیب جدی به ناخن انگشتان پا

--* مراقبت از پای دیابتی:

شستشوی روزانه پاها با آب ولرم و صابون، خشک کردن آنها با حوله سفید، به خصوص لای انگشتان.
بررسی روزانه لای انگشتان پا و جستجوی ترک و زخم در بین آنها.
بررسی روزانه کف پاها در صورت لزوم استفاده از آینه برای بهتر دیدن کف پاها.
چرب کردن مکرر کف، روی پاها و نواحی خشک به جز لای انگشتان با استفاده از پماد مخصوص.
کوتاه کردن ناخن پاها با سوهان. در صورت استفاده از ناخنگیر هرگز گوشه های ناخن را بیش از اندازه کوتاه نکنید.
هر روز جوراب تمیز بپوشید.
کفش های جلو و عقب بسته را به شرطی بپوشید که ارتفاع مناسب داشته باشد. از پوشیدن دمپایی و صندل طبی بیرون از منزل خودداری کنید .
در منزل هرگز با پای برهنه راه نروید.
موقع خرید کفش جدید حتما هر دو پا را در حالت ایستاده امتحان کنید.
همواره کفش نو را چند ساعت در روز و در منزل به پا کنید و مطمئن شوید باعث تاول و زخم نمی شود.
از آویزان کردن پاها به مدت طولانی پرهیز کنید. مثلا حین سوار شدن به اتومبیل، هواپیما، قطار و... سعی کنید در هر ساعت 10 دقیقه قدم بزنید یا با حرکات انقباضی، عضلات ساق هایتان را حرکت دهید.
هرگز با تیغ یا چاقو به جان پینه ها یا برآمدگی های پوستی روی پاهایتان نیفتید.
هر گونه خراشیدگی یا زخم را در پوست به پزشکتان اطلاع دهید.
بهترین اقدام برای گرم کردن پاها، پوشیدن جوراب گرم است.
از پوشیدن بیش از یک جوراب اجتناب کنید. این کار میتواند باعث تاول زدن پای شما شود.
چهار زانو ننشینید.
از کفی های طبی مناسب استفاده کنید.
استفاده از کفشهای طبی دیابتی که مطابق با پای بیماران دیابتی و بر اساس اسکن کف پایی طراحی و ساخته می شود.
درمان زخم پای دیابتی:

بالا نگه داشتن اندام، تجویز آنتی بیوتیک، راه رفتن با وسیله کمکی.
آب درمانی و برداشتن نسوج مرده از اطراف زخم و نیز استفاده از کفشهای طبی مناسب زخم.
استفاده مستقیم از بتادین و پر اکسید هیدروژن روی زخم ممنوع است و در صورت صلاحدید پزشک به صورت رقیق شده برای ضد عفونی اطراف زخم استفاده می شود.
استفاده از اکسیژن پر فشار.


ثبت دیدگاه
لطفا برای درج دیدگاه خود فرم زیر را تکمیل نمایید.



نام: *
پست الکترونیک:
تلفن همراه:
متن دیدگاه:*
 _____                    
|____ |                   
    / / _ __  _ __ __   __
    \ \| '__|| '__|\ \ / /
.___/ /| |   | |    \ V / 
\____/ |_|   |_|     \_/  
                          
                          
لطفاً عبارت نمایش داده شده در تصویر بالا را وارد نمایید.
بازگشت به عوارض دیابت